//=time() ?>
พระเอกนายเอกไม่เจอกันมา 7 ปี คนหนึ่งความจำเสื่อมแต่รู้สึกคุ้นเคย ประโยคที่คุยกับเขาหลังไม่เจอกันมานานคือ นายอยากนอนกับฉันสักครั้งไหม ส่วนนายเอก
“ ที่นี่ไม่ใช่สถานที่เสื่อมโทรมพรรค์นั้นนะเว้ยไอ้เวร”
555555 ทับใจสุด คือน้องหน้าสวยเลยเจองี้บ่อย ประโยคอัตโนมัติจำมาจากเจ้าของร้าน
อนาคตขอฉากน้องเอาจู๋ปลอมติดหนามฟาดหัวมันคร่ะ ลดจู๋ลงเพิ่มสมองด้านความดีมากขึ้น
มันโยนผ้าขนหนูใส่แล้วบอกให้น้องออกไปได้แล้ว มีปัญญาต่อยนักวาดแย่งบทพระเอก แต่ไม่มีปัญญาไปเข้าคอสว่าพระเอกควรทำตัวยังไง อยากต่อสายหาพี่คังซึงฮยอนช่วยมาคุ้มพฤติกรรมอิสันดานนี่หน่อยหลายรอบแล้ว
แทบจะไม่ใช่จู๋แล้ว แทบจะเป็นไม้ตะบองอันหนึ่ง
ขำอีคุณชาวีตรงที่ ม้าไปดีดใส่แขนน้องจนเจ็บ นังก็หงุดหงิดยุคนเดียว ทำไมเทอไม่บอก แบบนี้ฉันก็เหมือนคนที่ชนแล้วหนีน่ะสิ แล้วนังรับไม่ได้ที่ตัวเองหลงทาง นางบอกเสียภาพลักษณ์ ส่วนน้องก็แบบกุแค่เห็นมุงหันไปหันมาหวังดีจะมาดู รู้งี้ปล่อยให้เจ้าที่ป่าจัดการมันไปเถอะน้อง
ไอ่ต้าวตะเร้กมามี้โปะโกะ พี่จ๋าแสนดีแขนเจ็บก็ยังดูแล ทำงานไปด้วย แถมต้องสู้กับพระเอกวัยทองเลือดลมไม่ค่อยไหลเวียน
เอ็นดูน้อง อยู่คฤหาสน์พระเอกกระท่อมปลายนา ตอนแรกกุกะจะสาปแล้ว รับบทกาแฟซองไม่รู้จัก เทอเอาแก้วกระดาษมาใช้ได้ไง ชายรับบ่ได้ หลงทางมันเสียหน้าอีโก้เรามันชั้นฟ้าพระสุเมรุ ตกลงมาสามวันยังไม่ถึงพื้น 555 แต่กุปวดหัวหลาย เสร็จแล้วค่อยมาคิดได้ เขาก็ดูแลเราดี เทอเจ็บทำไม่บอกหงุดหงิดๆๆๆๆ