//=time() ?>
‘แด่ความสุขที่ฉันคนนี้ต้องการมากที่สุด,ขอให้ฉันมีความกล้าที่จะปล่อยวาง’
และฉากนี้เราว่าเป็นก้าวสำคัญที่จะทำให้อาการphobiaของคูม เริ่มดีขึ้นเพราะตัวคูนได้รับรู้ถึงความเจ็บปวดของพัมมาหลายครั้งแล้ว ไม่ว่าจะที่รถไฟ/ชั้นทดสอบ หรือที่ไหนก็ตาม คูนรู้สึกว่าต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว ส่วนตัวแล้วเราว่าคูนเป็นคนพูดเก่งมากนะ แต่ฉากนี้คูนกลับพูดว่าตัวเองพูดไม่เก่ง(+)