//=time() ?>
แล้วในหนึ่งวัน สมมุติ เราคุยแบบนี้ ปกติ ไม่ว่ากับใคร มันจะมีแบบ อยู่ๆน้ำตามันไหลออกมา หยุดก็ไม่ได้ แต่ไหลไปทั้งแบบนี้ ทั้งคุย ครั้งแรกที่เป็นคือ เพื่อนสนิทตกใจไปพักใหญ่ ซึ่งตอนนี้เรียนออนไลน์ เราก็คงโล่งใจเพราะกลัวเป็นที่เพ่งเล็งสายตา ในอนาคตก็สัญญากับตัวเองว่า คงต้องดีขึ้นให้ได้
แต่ว่า เรารู้เสมอว่าการบอกเล่าใครสักคนเหมือนการระบาย เราก็รู้ทั้งรู้ แต่ในใจเราก็คิดตลอดว่า มันน้อยคนนะ ที่จะเข้าถึงความรู้สึกจริงๆ อะไรทำนองนั้น และเราก็ยังรู้สึกแปลกว่า บางครั้งเราเผลอทำร้ายไป เขาไม่โกรธ ไม่ว่าอะไรเลย เอาจริง อยากเข้มแข็งกว่านี้ อย่างน้อยก็ดีในเวลานั้น
แต่ก่อนเราเป็นพวกที่เป็นอะไรแล้วพิมพ์ลงเฟส ลงสตอรี่ตลอด พอมาถึงจุดนึงมันทำให้เห็นว่า ถ้าเราทำต่อไปเราก็คงเป็นแค่คนเรียกร้อความสนใจ ใช่ หลังจากนั้นเราก็เก็บไว้คนเดียว ทุกวันนี้การร้องไห้ทุกคืนมันกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว เลี่ยงทุกเส้นทาง พอมีคนถาม เราก็จะปัด ไม่เป็นไร